حتی اگر به رسم پرهیزکاری صوفیانه

از گفتنش امتناع کنم...

تو همانی که میتوان بیشتر از ویلاهای ایتالیایی،قصر های فرانسوی،کلبه های انگلیسی،دژ های آلمانی،مساجد ایرانی و سادگی روستایی دوست داشت.

تو همانی. نه ساده،نه پر جزئیات،نه شلوغ،نه جلف،نه کپی،نه بی سلیقه و نه ناقص.

تو همانی.خودِ دوست داشتن.

تو هم آنی.

گریزی هست...؟

عشق گفت اما:راه هست و رفته ام من بار ها|

مثل آخرین درنای از دسته ی خود که یازده سال به تنهایی کوچ کرده و هیچ هم نوعی ندیده است...

مثل تنها وال پنجاه و دو هرتزی که از ابتدای عمر به تنهایی شنا کرده ،آواز خوانده و هیچ جفتی نداشته است...

مثل یک تنهایی شفاف و صریح

امروز مابین سردرد های میگرنی،حالت تهوع های عصبی،استرس کارهای عقب افتاده،طرح کار نکرده،اتاق مرتب نشده،هیاهوی محیط اطراف،مهمان های از راه دورآمده هیچ اتفاقی نیفتاد.

زمان گذشت،زمین از حرکت نایستاد و آسمان همان آسمان بود.

فقط من بعد از درست شش ساعت و شش دقیقه یادم افتاد که امروز جمعه بود.

چقدر دیگر خودم را نمیشناسم.